Een Midwinterdagdroom ...

 

Terwijl ik naar buiten staar, in het gure grijs, dwalen mijn gedachten af naar afgelopen zomer. De zomer waarin wij wind zaaiden en storm geoogst hebben! Op 3 juli 2005 beviel mijn prinsesje Jay van een vierling: onze vier stormwinden! In gedachten speel ik de film langzaam af, maar dan achterstevoren: de berichtjes van de nieuwe verzorgers, de foto’s, het gevoel dat mij toen overviel…
Gek is dat! Het dubbele wat je voelt; enerzijds dolblij dat je kinders in een goed nest zijn terechtgekomen, anderzijds de steek van jaloezie die je overvalt op moment dat je bemerkt dat de kindjes die je zo lang heb vertroetelt en die je zo verschrikkelijk mist, jou blijkbaar helemaal niet missen! De twee jongens zijn samen naar een nieuw huisje gegaan. Ze zijn terecht gekomen in een heerlijke Haarlemse woning waar een jong echtpaar de scepter zwaait over een huishouden van (met die twee jongens van mij) negen katten. De intergratie van die twee mannekes verliep wel bijzonder soepel: ze kwamen, ze zagen en ze overwonnen! De harten van de aanwezige katten bedoel ik…

Ook het dametje dat wij naar Uithoorn hebben gebracht was al heel snel thuis in haar nieuwe huis. Ondanks dat ze alleen was, ondanks dat de twee aanwezige coons haar de eerste dagen toch bijzonder

achterdochtig en terughoudend behandelden, ondanks de aanwezigheid van een klein en speels mensenkind van een jaar of twee - drie en ondanks Vlekkie de hond. Vooral de haar bijzonder rap gesloten vriendschap met de hondverbaasde mij enorm! Nog nooit in haar leventje had ze een hond ontmoet en binnen 24 uur na haar aankomst speelde ze al geheel onbevangen met deze vreemde viervoeter.

Langzaam speel de film verder terug: de peuterpubertijd! Het wild, wilder, wildste spelletje verzinnen. Het als rasechte orkanen door mijn huis razen, een spoor van vernieling achterlatend… De overstromingen van de waterbak in mijn keuken konden zich nog net niet meten met de overstromingen in Orleans (sorry mensen, ik overdrijf graag!). Ik herinner me de vorming van hun karkatertjes: herkende hier en daar gekke trekjes die ze van hun pappa of mamma geërfd hebben. De uitroep van mijn dierenarts toen zij ze voor het eerst zag voor hun enting: “ Oh! Nee! Dit is niet goed hoor! Deze moet je hier maar achter laten! Ze zijn gewoon te mooi en schattig voor hun eigen goed!”  Ha! Als ik niet zo overtuigd was geweest van hun blakende gezondheid, was ik er misschien wel echt van geschrokken!

Hun babytijd, de kleine, warme lijfjes. Het boze geblaas van die wurmpjes als ik ze oppakte. De bezorgde blikken van mama: “Wat doe je met mijn baby? Voorzichtig! Laat je hem niet vallen!” De zachte, tevreden geluidjes die uit het nest kwamen. Wat was ik in- en ingelukkig met mijn viertal!

Vreemd, het lijkt wel of de film maar tot dat moment wil terugspoelen…
De mooie tijd met een heel bijzonder nest voor mij. Het eerste nestje in de drie jaar tijd dat ik me (praktiserend) met fokken bezighoud waar zich letterlijk geen enkel probleempje heeft voorgedaan! Geen entingreacties, geen diaree, nooit gespuugd, helemaal niets! En terwijl ik nog steeds naar het gure weer buiten kijk herinner ik mij de zware bevalling van mijn kleine prinses. Door de ervaringen van een jaar eerder was dit een bevalling die mij zo veel zorgen
Gbaarde dat ik het niet eens alleen af wilde wachten!elukkig kon ik rekenen op goed hulp. Slechts één kitten heeft deze bevalling niet overleefd…

En weer spoelt de film zich verder terug. Een eerdere bevalling, drie kleine kittens, na twee weken nog maar één. Voedingen, zorgen, vertwijfeling, vermoeidheid… Weer een andere zwangerschap. Eentje die eindigde in een keizersnede waarbij het enige kitten het er niet levend van afbracht… Nog verder terug; ons allereerste nestje: de pijn en verdriet van die kraamtijd… Stop!!!


Ook al had ik me vooraf goed voorbereid, je kunt je niet op basis van theorie wapenen.
Ik zal het krijgen van nestjes dan ook nooit romantiseren! Maar toch, ik zou het ook niet willen missen.

De film begint weer vooruit te spoelen: steeds sneller en sneller. Ik zie de prachtkatten die in mijn huis rondstappen: de ene een volwassen kerel van drie, de ander een jongeling van een jaar. En dan de benjamin: mijn vijf maanden oude stormwindje.
Het meisje waarmee ik verder wil. Ik droom van mooie baby’s, soepele bevallingen en zoete kraamtijden. Prettig gestoorde peutertijden en fabelachtige nieuwe verzorgers. Ik droom van mooie katten met gouden harten en van senioren van vijftien jaar en ouder.
Ik droom een midwinterdagdroom…